ADIERAZPENAK

Ez dut nahi aita bigarren aldiz desagertzea. Libiako kaos eta ezegonkortasun etengabe horren erdian atsekabetzen nauen hutsune hori gainditzeko premia nabaritzen dut, uste baitut azkenean Libiarekiko nire lotura desagerraraziko duela. Dokumental honetan, beste batzuen oroitzapenen bitartez bilatzen dut, aitaren irudi argiago bat sortzeko asmoz, neuk ez baitut gogoan.

Dokumental hau egitea oso lagungarri gertatu zait ulertzeko zeinen garrantzitsua den aitaren irudia eta zer eragin duen aitaren galerak familian eta komunitatean, baita herrialdean ere. Aitaren kontatu gabeko historia partekatzea Libiaren kontatu gabeko historia partekatzea da, zeinak historia eta politika nazionaletako ia mende bat hartzen baitu. Aitaren kidekoekin haien Libia galduari buruz hausnarrean ari naizen bitartean, zera galdetu nahi nioke aitari: nola iritsi gara honaino? Nola etengo du Libiak gatazken sorgin-gurpil hori?

Aitaren erretratua berreraikitzen dudan bitartean, harekin lotura sakonago eta zintzoago bat izateko hazia landatzen dut, eta, horrela, aske uzten dut nire ezkutuko ahotsa. Aita iraganeko heroi dimentsiobakar gisa sailkatu ordez, mitoaren atzean dagoen gizona bilatzen dut, eta nire oraingo bizitzan integratzen saiatzen naiz, gizaki eta aita txeratsu gisa.

Sei urte nituenetik, amak egia esan zigun, eta, horrek shocka txikitu bazuen ere, ez diot utziko sentimendu surrealista etengabe baten aurka borrokatzeari. Libiako gizarteari buruz dauzkadan oroitzapenak zatituta badaude ere, eta beldurrak eta muga kulturalak badauzkat ere, sentimendu surrealista hori gainditzen saiatzen ari naiz, eta aitarekiko eta Libiarekiko lotura berrezartzen, neure erara, emakume zintzo gisa. Ea horrela aitari iraunaraz diezaiokedan nire oroimenetik eta, beharbada, Libiaren oroimenetik erabat desagertu baino lehen.