ADIERAZPENAK

Hozkailu hondatu batekin hasten da dena. Bizimodu lasaia duen erdiko klaseko hirurogeitaka urteko bikote bat hura konpontzen saiatzen da. Ondoren, deiak, atzerapenak, promes hutsak eta isiltasuna. Erraza dirudi etxetresna elektriko bat konpontzeak, baina askoz ere mingarriagoa den zerbait bihurtzen da: duintasuna mantentzeko borroka hura kendu nahi dien sistema batean. 

Funtsean, “Al Qahr” du hizpide filmak, beste hizkuntzetara itzuli ezin den hitz bat. Ez da injustizia zehazki. Ezta zapalkuntza ere. Zerbait sakonagoa eta biziagoa da; munduko alde honetan modu intimoan ezagutzen dugun zerbait. Al Qahr da gure eskubiderik oinarrizkoenak ukatzeak —isiltasunean, egunero, amaierarik gabe— berekin dakarren pisu emozionala, psikologikoa eta soziala, zeina azkenean bizimodu bihurtzen baita. Ezerk ez funtzionatzea esan nahi du, inork kasurik ez egitea eta horri guztiari laguntzarik gabe aurre egin behar izatea. Film isil bat dugu aurrean. Al Qahr bezala. Ez du beti eztanda egiten. Isiltasunean bermatzen da, atzerapenetan, axolagabetasunean. Jendearen aurpegietako etsipenean ikus daiteke. Nola uzten dioten ezer hoberik espero izateari.  Film hau ez da hozkailu bati buruzko istorio bat. Zerekin —edo zer gabe— bizitzen ikasi dugun du aztergai.